Het regent. Eindelijk. Maar...
Share
Subtitel: Wat je op het eerste gezicht ziet en wat de natuur echt aan het doen is
Het regent.
Eindelijk. Na weken van brandende zon die elk blad, elk bloemblad, elke steel in mijn tuin heeft gestrest — regent het.
En ik kijk naar buiten en denk: wat heerlijk.
Dan kijk ik beter. En zie ik mijn bloemen gebogen onder het gewicht van de druppels. De bloembladen van de roos — die ik expres had gesneden om haar van de hitte te redden — nu verzwaard door het water. De teerste blaadjes, de nieuwe, die zich met alle vertrouwen van de wereld aan het openen waren, nu geteisterd door een regen die geen maat kent.
Is het echt zo? Of is het alleen wat je op het eerste gezicht ziet — wat iedereen kan zien?
De slakken
Met de regen komen zij ook. Dat weet ik al. Ik voel ze aankomen voordat ik ze zie.
Ze zullen zich te goed doen aan mijn teerste blaadjes — de bladeren die ik het liefst zie, waar ik met de meeste tevredenheid naar kijk. En ik zal ze hun gang laten gaan.
Ook dit is natuur. Of beter — dit is Natuur, met een hoofdletter N. Iets om te begrijpen, niet om tegen te vechten. Iets om naar te luisteren, niet om het zwijgen op te leggen.
Alleen als je luistert, leer je
De regen leert. De slakken leren. De zon die verbrandt leert. Elk teveel, elk tekort, elke schijnbare schade — leert iets aan wie wil luisteren.
Alleen als je luistert, leer je. Alleen als je leert, overleef je.
We zitten niet in die uitersten — niet allemaal, niet hier, niet nu. Maar juist daarom hebben wij een extra verplichting: wij die niet hoeven na te denken over overleven, hebben de plicht om te leren leven.
Planten doen het elke dag, zonder het te kiezen. Wij kunnen het kiezen.
En dat is misschien het grootste voorrecht dat ons gegeven is.
Luigi Paolicchi — piantedappartamento.shop