Perceptie. Het zoetste gif dat bestaat.
Share
Er is iets dat me meer angst inboezemt dan welk plaag ook, meer dan droogte, meer dan een late nachtvorst die de knoppen van april verbrandt.
Het heet perceptie.
Niet wat werkelijk is. Niet wat aantoonbaar is, onweerlegbaar, bijna vanzelfsprekend voor iedereen met ogen. Maar wat gezien wordt — gefilterd, verdraaid, uitvergroot — door wie heeft besloten alleen te zien wat hij wil zien.
Het is de moeder van alle complottheorieën. Het zoetste gif dat bestaat. Want het brandt niet als we het slikken. Integendeel — het smaakt naar gelijk hebben.
Algoritmen en het slechtste in ons
We zijn allemaal, ergens, een beetje slechter dan we zouden willen zijn. We zeggen het niet. Maar als we eerlijk naar onszelf kijken, weten we het.
En de algoritmen van sociale media weten het ook. Beter dan wij. Ze hebben dat deel van ons bestudeerd dat reageert op angst, jaloezie, woede — en het omgezet in een product. Hun product. Wij zijn het product.
Het resultaat? Een wereld waarin perceptie meer waard is dan werkelijkheid. Waar een story van dertig seconden genoeg is om jaren eerlijk werk te vernietigen. Waar wie het hardst schreeuwt altijd gelijk heeft, ook als hij ongelijk heeft.
Planten lezen geen sociale media
In de natuur werkt het anders. Volledig anders.
Geen enkel algoritme kan de wortels ervan overtuigen dat de bladeren alle zon hebben en zij niets. Geen enkele pushmelding overtuigt de stam om zijn takken los te laten — want dat is zijn rol, zijn identiteit, zijn bestaansreden al duizenden jaren.
Het grassprietje weet niet wat andere grassprietjes denken. Het vergelijkt niet. Het buigt — en staat dan weer op. Omdat het zo gemaakt is. Omdat evenwicht geen mening is, maar een wet.
De mens probeert dit evenwicht te verstoren op alle mogelijke manieren. De natuur wacht. Ze heeft altijd gewacht. En altijd gewonnen.
Dit gaat ook voorbij
Ik ben optimistisch. Niet naïef — ik heb genoeg jaren en genoeg aarde onder mijn nagels om niet naïef te zijn. Ik ben optimistisch omdat ik te veel planten heb zien herrijzen na onmogelijke winters.
Vroeg of laat vinden mensen een evenwicht met de natuur. Met planten. Met zichzelf. Het kost tijd. Misschien veel tijd. Maar het komt.
Ondertussen is er iets eenvoudigs wat je kunt doen. Het kost niets. Geen account, geen verbinding, geen abonnement.
Kijk naar een plant. Welke dan ook. Je hoeft hem niet te kopen, niet te bezitten. Zelfs een grassprietje op de stoep — ja, weer het grassprietje, ik weet het — maar het is een gedachte waar je steeds op terug kunt komen.
Bestudeer hoe het staat. Hoe het beweegt. Hoe het overleeft zonder jouw toestemming te vragen. En vertel me dan of je je nog druk kunt maken om wat het algoritme van jou vindt.
Luigi Paolicchi — piantedappartamento.shop